Home
Ontstaan
Uitgelicht Augustus
18 Stille Getuigen
Seizoen 2017
Ere-Bier 2017
Schenkingen:
Foto's:
museum
tentoonstellingen
boek en muziek
kind en oorlog
vrouw en oorlog
helmen
Monumenten
bodemvondsten
winterhulp (NL)
diversen (D)
medailles (NL)
medailles (D)
medailles (GB)
Curiositeiten
Gastenboek museum
Groepsbezoeken
Nieuwsbrief
Adres & Openingstijd
Links
Contact
Opruimen zolder

 

Op 7 juni 2011 mochten we een persoonlijke ervaring ontvangen van "toen een "kind". Het is een zeer emotioneel verhaal. Mocht het merendeel van "toen kinderen "de jaren '40-'45 als spannend hebben ervaren, voor anderen lieten deze jaren diepe wonden achter. Voor het verhaal zie hier onder!

 

Kind en Oorlog 1940-1945

 

 

"Jongensbaret".

Speciaal door zijn moeder, bij de bevrijding in 1945, gemaakte baret. Baret en de Engelse Pegasus embleem zijn beide afkomstig van de slag om Arhem, september 1944.

 

Speciaal voor Kerst 1945.

Speciaal voor de Kerst maakten de Engelse en Canadese soldaten speelgoed voor de Nederlandse kinderen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mamma's beer.

Gemaakt van bij elkaar geraapte lappen stof en opgevuld met stro.

Het kussen is van oorsprong een Amerikaanse meelzak, gestempeld januari 1945.

 

Duits speelgoed.

Het afgebeelde soldaatje is een zogenaamd "Elastolin" soldaatje. Zodra je deze poppetjes in water zou leggen lossen ze op een gegeven moment op.

 

 

 

 

 

 

 

 

Military Police.

Harley Davidson.

Al vele jaren in de verzameling:MP Harley Davidson.

Geheel uit Lood gemaakt.

 

Soort Monopoly.

Hinkepink was de scheldnaam voor Arthur Seys Inguart. Door Hitler verantwoordelijk voor Nederland aangesteld. Na de oorlog wegens misdaden tegen de mensheid ter dood veroordeeld. 

 

 

 

Armband van de Hitlerjugend.

Wie de jeugd heeft, heeft de toekomst!

Natuurlijk zag Hitler al snel het belang in van een "gemotiveerde" jeugdafdeling voor zowel jongens als meisjes. Het "duizendjarige Rijk" zou immers aan hen toe behoren. Rein en sterk als Krupp staal!

Jongens in de leeftijd van 14 tot 18 werden klaargestoomd om naderhand dienst te nemen bij het Duitse leger. 

 

 

MIJN VERHAAL - HET BRIEFKAARTJE (digitaal ontvangen 7 juni 2011). Onze dank hiervoor!

Achter een nietig voorwerp kan een hele geschiedenis, soms een tragedie, schuilgaan.

Het is veertien mei. In een impuls pak ik het familieplakboek en licht er een kaartje uit. Hét briefkaartje, gestempeld Rotterdam en gedateerd dertien mei 1940. ,,Geliefde kinderen”, staat er boven. Opa stuurde het aan zijn kinderen in Amsterdam en toen het op veertien mei daar aankwam was opa dood. Uiteengereten door een bom die het huis binnengedrongen was. Met het kaartje in handen word ik teruggefitst naar dat Rotterdam, op veertien mei , tien voor half twee. Er was plotseling een gruwelijk gedreun van overvliegende zware vliegtuigen en direct daarna een gekmakende kakofonie van geluiden van meedogenloos inslaande, fluitende en krijsende bommen.Wij woonden vlak bij de brandhaard. Ons huis schudde en trilde. Het leek voorover te vallen. Als je huis niet meer vaststaat, wankelt alles voor een kind. Dan is er niets meer waar je op aan kunt. O, die mateloze angst die je doorstond als kind. Je rilde en beefde en was ziek van de buikpijn. Als ik nu brandend rubber ruik, half verbrandde snippers zie en een dikke, zwarte hemel komt het allemaal terug. En niet lang daarna stromen radeloze mensen die door de straat joegen. Die weg wilden, ver weg van het inferno in de binnenstad. Ze sleurden kinderen mee en torsten soms de meest onzinnige voorwerpen. Die ontzetting op de gezichten… Toen gebeurde het allerergste. Er werd gebeld en een man stotterde dat opa omgekomen was. Een brisantbom had hem en andere bewoners van de Bergstraat gedood.Mijn vader brak. En mijn moeder met hem. Ze stonden verloren in de kamer, armen om elkaar heen en huilden als radelozen.

Wij als kinderen schuilden wanhopig bij elkaar. In één keer was ons wereldje veranderd. Als je vader en moeder geen rust en veiligheid meer uitstralen, als je bij hen niet geborgen bent wat blijft er dan nog.

Die twee dingen: die hel die om je heen woedde en die ouders verloren in hun verdriet, die twee dingen hebben een stempel op mijn leven gezet.

Was er niets verzachtends? Jawel, dat opa altijd vast verzekerd was geweest van zijn toekomst bij God en dat onze ouders ons spoedig daarna weer koesterden en omhelsden. Maar toch: het ergste ging nooit meer over, dat komt steeds in alle heftigheid boven, elke keer als ik dat simpele briefkaartje in m’ n handen neem.

Zie hier onder de briefkaart, gedateerd 13 mei 1940.